De finale van de Afrika Cup tussen gastland Marokko en Senegal was zenuwslopend spannend. Veel spannender dan ik van te voren had durven dromen, omdat ik vooraf het idee had dat Marokko deze finale niet mocht verliezen.
The road to the final had al laten zien dat veel beslissingen in het voordeel van Marokko uitvielen en gisteravond was het niet veel anders. Het hoogtepunt was een, in veler ogen totaal onterecht, afgekeurde goal van Senegal een paar minuten voor het einde van de wedstrijd, gevolgd door een totaal onterecht gegeven penalty aan de andere kant.
Wat er vervolgens gebeurde heb ik nog nooit eerder op dit niveau gezien. Senegal besloot niet verder te willen spelen en verliet het veld. In de consternatie die volgde dwaalden mijn gedachten af naar de vele jeugdwedstrijden op de Amsterdamse voetbalvelden die ik de afgelopen jaren heb zien ontsporen door scheidsrechterlijke dwalingen, ontoelaatbaar gedrag van spelers, staf en omstanders.
En ineens wist ik het. Misschien moeten wij het voorbeeld van Pape Thia, de bondscoach van Senegal en zijn spelers ook maar eens volgen als wij het gevoel hebben dat de KNVB onze constante roep om steun en ingrijpen niet serieus neemt. Is zo’n rigoureuze en onorthodoxe benadering wellicht nodig om echt wezenlijk iets te veranderen aan de problemen die we wekelijks tegenkomen in het Amsterdamse amateurvoetbal?
Ik hoor graag jullie gedachten hierover!
